Μπροσούρες κι επαναστατικότητα

Επεσε στα χέρια μου (όχι τυχαία, ας μην υπερβάλλω) μια μπροσούρα της Πολιτικής Ομάδας για την Αυτονομία με τίτλο «Για τις επιθέσεις στο Charlie Hebdo» και υπότιτλο «Ενα σχόλιο για το ιστορικό τέλος της Αριστεράς ως χειραφετητικού κινήματος». Η ομάδα εκδίδει και το περιοδικό «Πρόταγμα», περίπου δύο φορές τον χρόνο.

Κατέληξαν στην μπροσούρα για τρεις -όπως οι ίδιοι γράφουν- λόγους: Για να γίνουν πιο ευέλικτοι σε ό,τι αφορά την παρέμβασή τους επί της εκάστοτε επικαιρότητας. Για να πραγματεύονται ιδιαίτερα θέματα που δημοσιεύονται στο περιοδικό. Τρίτον -και κυριότερο, κατ’ εμέ- για να κάνουν γνωστές τις αναλύσεις τους σε κάποιον κόσμο ο οποίος δεν παρακολουθεί το περιοδικό και δεν συνιστά κομμάτι του αναγνωστικού κοινού. Κρατάω από τον τρίτο λόγο το εξής: «Οφείλει κανείς να γράφει σαν να μιλά για πρώτη φορά».

Αμέσως επεξηγούν: «Συνιστά αυτή η κατάσταση μια πρόκληση και ταυτόχρονα δοκιμάζει την ικανότητα αντίστασης στη γνωστή τάση των αριστερών και αναρχικών χώρων να κλείνονται στην ιδιόλεκτό τους και να καταλήγουν να γράφουν μόνο για τους μυημένους-ες, δηλαδή σε τελική ανάλυση μόνο για τον εαυτό τους και τους λίγους γνωστούς ή γνωστές τους».

Εγκρίνω την προσπάθειά τους, εξάλλου οι μπροσούρες ουδέποτε έχασαν τη δυναμική της ριζοσπαστικότητας και παρεμβατικότητάς τους. Αναζητήστε το και δεν θα μετανιώσετε.

Πολλά πράγματα μπαίνουν στη σωστή τους θέση: η κοσμικότητα, ο Διαφωτισμός, ο φιλελευθερισμός, η θρησκεία, η Δύση-Ανατολή, ο αριστεροϊσλαμισμός, το Ισλάμ και η αναρχία, η διαφορετικότητα, η μετανεωτερικότητα, οι μειονότητες, η ισλαμοφοβία, η καθολικότητα των αξιών. Επίσης: οι μετανάστες, ο ρατσισμός, η φυλετικοποίηση του κοινωνικού, η σάτιρα, τα όριά της (αν υπάρχουν), το χιούμορ, η κοινωνική απελευθέρωση.

Αλλοτε μου στέλνουν το περιοδικό και ενίοτε το προμηθεύομαι ο ίδιος. Ολες οι τελευταίες πολιτικές λέξεις (έννοιες) είναι μέσα στις προσεγμένες σελίδες του, ανοιχτές σε κάθε ευαίσθητο για το ξέφωτο της πολιτικής υπό την ευρεία της έννοια.

Η εν λόγω μπροσούρα δεν «μασάει τα λόγια της». Πολλοί απ’ αυτούς που κινούνται στον δημόσιο χώρο, κυρίως δημοσιογράφοι και πολιτικοί, θα προβάλουν πιθανώς ενστάσεις για την κριτική που ασκείται στο ιδεολογικό τους υπόβαθρο και τη σχέση τους με το επαναστατικό πρόταγμα.

Αυτό, όμως, θαρρώ είναι κι ένα από τα ενδιαφέροντα της μπροσούρας: η συνοπτικότητα, η αιχμηρότητα, η παρεμβατικότητα, η ανηλεής κριτική. Το μεταναστατευτικό ζήτημα, όπως και το θρησκευτικό έχουν αναχθεί σε μείζονα στις σημερινές συνθήκες. Λίγο η απαξία της πολιτικής, λίγο η πολυπολιτισμικότητα, κάτι για τα (ανύπαρκτα, σχεδόν) δικαιώματα, όλα αυτά συνέχουν πλέον όλους μας, σε θολό τοπίο, βεβαίως…

Πονάει βεβαίως όταν γίνεται αντιληπτό ότι η Αριστερά έχει πλήρως αφομοιωθεί από τον πολιτιστικό φιλελευθερισμό, ότι έχει αποκοπεί από τα κινήματα «από τα κάτω», ότι τέλος πάντων η εξουσία είναι μία, βρέξει χιονίσει…

Τι άλλο μας συνέχει; Τώρα τίποτα· πάει και ο καταναλωτισμός, πάει και η ευδαιμονία. Ποτάμια, πηγάδια, πηγές (όλα εσωτερικά) στέρεψαν, τα αποξήρανε η πίστη (!) στην αριστερή κυβέρνηση. Ξανά στις μπροσούρες. Σύμφωνοι.

FacebookTwitterGoogle+PinterestWordPressBlogger PostPrint